Beauty,  Gezondheid,  Lifestyle,  Mama to be

Mijn verblijf in het ziekenhuis na de keizersnede

Vorige week vertelde ik over mijn bevalling van Isabelle. Na een lange weg ben is Isabelle uiteindelijk geboren via een keizersnede. Hierdoor moest ik langer in het ziekenhuis blijven t.o.v een ”gewone” bevalling. Over dit verblijf ben ik niet al te positief geweest…

 

Na de keizersnede verplicht in het ziekenhuis blijven

Ik werd naar een andere afdeling in het ziekenhuis gebracht, de kamer hier was veel kleiner dan de bevallingskamer waar ik lag. Hier lag gelukkig wel al een bedje voor mijn man, welke hij alleen hoefde op te maken. Omstreeks 6.00 kwamen wij op de kamer terecht, maar met het ontbijt om 7.00 werd ons al gevraagd het bedje van mijn man in te klappen zodat er ruimte was voor het personeel gedurende de dag. Je kunt natuurlijk begrijpen dat mijn man hier niet erg blij mee was, omdat wij al meer dan 24 uur op waren zonder slaap. Ik snap vandaag de dag nog steeds niet waar de ruimte voor nodig was, want personeel was er vrij weinig te zien.

 

ziekenhuis

 

Chaos op de kamer…

Al mijn spullen welke ik netjes had uitgeruimd in de kasten waren verhuist door iemand van het personeel. Wat ik netjes had opgeruimd lag nu door mekaar gegooid en douchespullen lagen tussen de babykleding. Telkens als ik wat nodig had moesten wij dit eerst zoeken omdat het gewoon ergens in de nieuwe kamer was gegooid. Omdat ik zelf nog niet uit mijn bed kon komen moest ik dit natuurlijk allemaal aan mijn man vragen. Ik moest ook voor het eerst uit bed, dit was allemaal erg pijnlijk en moeizaam. De verpleegkundige leek op een gegeven moment zelfs een soort van geïrriteerd dat het mij niet lukte. Toen moest ik maar weer terug het bed in gaan en later proberen.

Zonder ernaar te vragen kreeg ik ook nog eens een morfine spuit in mijn been gespoten. Wie weet had ik dit helemaal niet gewild?? De vrouw van de nachtdienst had ons aangegeven dat mijn man nog een nacht mocht blijven slapen, omdat dit uurtje eigenlijk niet telde als een nacht. Toen ik hier ‘s avonds naar vroeg (bij iemand anders) moest er eerst gekeken worden of er wel een bed vrij was en of het mocht. Gelukkig was dit uiteindelijk netjes opgelost en kon mijn man nog bij ons slapen.

 

ziekenhuis

 

Een slapeloze nacht…

Deze nacht werd voor ons, maar voornamelijk voor mij de eerste slapeloze nacht met de baby. Waar Isabelle de hele dag de kalmte zelf was, was zij deze nacht ontroostbaar. Met de nachtzuster probeerde ik borstvoeding te geven. Maar omdat mevrouw een temperamentje heeft als het niet snel genoeg ging, was het aanhappen vrij lastig. Op momenten dat ze wel goed ”aangekoppeld” was liet ze snel weer los omdat ze gefrustreerd raakte.

Mijn borstvoeding was nog niet erg goed op gang gekomen, maar dit kan ook door de keizersnede wat langer duren. Op een gegeven moment vond de nachtzuster dat ik mijn man maar wakker moest maken om mij te helpen. Ik heb gezegd dat ik dit niet ging doen omdat hij mij ook al overdag moet helpen en 2 nachten nog niet geslapen had. Ik snap ook niet hoe hij mij zou kunnen helpen met de borstvoeding als het de nachtzuster al niet lukt om mij goed te helpen.

 

Weinig kennis van borstvoeding op de bevallingsafdeling

De volgende dag was er een lactatieverpleegkundige welke mij deze dag verzorgde. Het lukte haar om Isabelle goed aan te leggen en ze dronk zeker 45 minuten goed. Ook leerde ik van haar hoe ik weet dat ze goed dronk, door op het slik geluidje te letten. Helaas toen deze verpleegkundige haar dienst erop zat kreeg ik weer iemand die niet goed kon helpen. Waardoor ik Isabelle niet goed aangelegd kreeg. Waarop zij natuurlijk gefrustreerd raakte en steeds meer begon te huilen. Op een gegeven moment heb ik maar aan de nachtzuster om wat bijvoeding gevraagd, omdat ik het idee had dat het door trek kwam. Ze kreeg 30 ml voeding en was hierna gelijk al een stuk rustiger!

 

Ik wil weg uit het ziekenhuis!

De volgende ochtend vroeg ik aan de klinische verloskundige welke op bezoek kwam of ik weg mocht gaan. Als ik deze dag zelf naar de WC kon en gedoucht had mocht ik naar huis. Je kunt begrijpen dat dit mij natuurlijk gelukt is, omdat ik graag weg wilde. ‘S avonds had ik nog steeds geen ontslag gekregen, dus toen de avondzuster er kwam (welke ik ook niet leuk vond) vroeg ik gelijk of ik nog mocht gaan.

Ze ging het overleggen en als ik wilde kon ik naar huis, maar de meeste bleven nog wel 1 a 2 dagen. Ik heb gelijk de kraamzus gebeld of ik de avond nog wat opstarthulp kon krijgen. Om 20.00 zou er iemand komen. Ik heb zo snel mogelijk mijn spullen ingepakt om te gaan. Van deze vriendelijke avondzuster kreeg ik nog wel even de tip dat ze goed moest drinken omdat ze 10% was afgevallen, anders zou ik morgen weer terug zijn! Dankzij wie zou dat nou komen, bedankt hé ziekenhuis!!

 

Volgende week vertel ik over mijn ups en down met de kraamzorg

Leave a reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: